24 Temmuz 2017 Pazartesi

Melankoli

.



 
Hafta sonu pikniğe gitmiştik, ağaçlara, çiçeklere bakıp içime huzur doldurmaya çalışırken on metre ötemde genç bir çiftin tartıştığını fark ettim….

Yok yok, tartışmak ne kelime basbayağı kavga ediyorlardı, erkek avazı çıktığı kadar, ağız dolusu hakaret ediyordu, kızcağız küçük sesle birkaç kelime mırıldanmaya başlayamadan erkek sesinin volümünü biraz daha yükseltiyordu. Aradan kaç dakika geçti böyle bilmiyorum, kızcağız daha fazla kuyruğu dik tutmaya dayanamadı ve ağlamaya başladı….

Arkadaş susacağına daha bir celallendi, veeee daha fazla seyirci kalmaya dayanamayan ben! fırlayıp yanlarına gittim. Bu kavgadan rahatsız olduğumu   söyleyerek duruma müdahil oldum. Sanırım tartışmalarının hızını azaltma konusunda faydam oldu, çünkü ikisi de bir süre sonra sakinleştiler….

Huyum bu ne yapayım, kimsenin birbirini üzmesine, kırmasına tahammül edemiyorum. Çevremdeki olumsuzluklara elimden geldiğince müdahale etmeye çalışırım her zaman. Heyhat, sevgiye, güzelliğe geniş yer açmış yüreğim ve küçücük ellerimle ne kadar başarılı olabilirim ki….

 


 
Bu yüzdendir ki muhteşem bir manzara seyrederken, nefis bir yemek yerken, sevdiğim güzel insanlarla beraberken, keyifle sohbet ederken, çiçeklerimle ilgilenirken, sokaktaki hayvanları beslerken; an geliyor, içimi bir huzursuzluk kaplıyor….

Son zamanlarda çevremde, Ülkemde, dünyada yaşanan üzücü olaylar beni çok müteessir ediyor. Gazete okurken, televizyonda haber programlarını izlerken nefes alamıyorum, beynim zonkluyor. Şehit haberleri, üçüncü sayfada yer alan cinnet haberleri, dünyanın dört bir yanında savaşlar, terör, Afrika’daki aç ve hasta çocuklar, çaresiz insanlar…..

Rahmetli anneannem ve kayınvalidem yaşasaydılar bu duruma bakıp “Kıyamet Alameti bunlar" derlerdi….

Sabahattin Ali sözleri, Ali Kocatepe bestesi ve Nükhet Duru’nun sesiyle “Melankoli” şarkısı halet-i ruhiyeme tercüman oluyor….


20 Temmuz 2017 Perşembe

Annemin Dikiş Makinası.....

.





Geçen hafta anneciğimi ziyarete gittiğimde köşede unutulmuş eski bir dost bana sitemle göz kırptı.
Annemin dikiş makinası…..

Ve beni aldı, onunla haşır neşir geçen yıllarıma götürdü…..

En eski çocukluk anılarımda o varmış meğer, kendimi bildim bileli annemin başköşesinde aktif bir şekilde dururdu çünkü....
Canım annem gençlik yıllarında, küçücük dört yavrusuna dikiş makinası ile "bir örnek" ne çok güzel giysiler dikerdi. 

Sadece bize mi????? 
Evimizi de diktiği divan örtüleri, perdeler, yastıklarla süslerdi..... 

Dikiş dikmeyi bildiği için çok gururlanırdı annem ve güzel de dikerdi gerçekten….

Fakat o yıllarda bu kadar çok hazır giyim olmadığı için olsa gerek, evimize misafirliğe gelen veya bizim misafirliğe gittiğimiz akrabalarımız angarya olarak anneciğimin eline hemen bir dikiş tutuşturuverirlerdi....

Özellikle babamın akrabaları söz konusu olduğunda anneciğim hiiiiç sesini çıkaramazdı, bugünden geriye bakınca anneciğimi iki iltifatla kandırıp çok sömürmüş olduklarını anlıyorum. Bazı insanlar vardır, bir şey öğrenmeden, çalışmadan başkalarını kullanma, sömürme konusunda çok ustadırlar bilirsiniz. İşte öyle bir şey…..

Sonradan annem de onu sömürdüklerini fark etmiş ki aynı şeyi yaşamayalım diye bize dikiş dikmeyi öğretmedi asla.  
Ama onu göre göre alıştığımız dikiş dikme eylemini biz pas geçemezdik elbette. Kız kardeşim ve ben ergenlik yaşlarımızda dikiş dergilerinden kalıp çıkarıp bir şeyler dikmeye çabaladık. Gönülden isterseniz öğrenilmeyecek bir şey yok şu dünyada. Tabii ki annemiz kadar başarılı olmamız imkansız olsa da azıcık çabalayınca iyi kötü bir şeyler başarırdık....
Bu arada her ikimizde enteresan bir şekilde dikiş makinası almışız evimize. Benim dikiş makinam arka odada dekor olarak duruyor maalesef, ilk aldığımda bir hevesle çocuklarıma pijama filan dikmiştim. Yıllardır kapağını bile açmadım…..  

Kız kardeşim kesinlikle daha başarılı, yılda birkaç kez kapağını açıyor hiç değilse……

Ah canım annem iyice yaşlandığı için dikiş dikemiyor artık ve dikiş makinası dekor olarak köşede kalmaktan böyle küs küs bakıyormuş....
Geçmiş günlerin hatırına kapağını kaldırdım, tozunu aldım, okşadım usulca.....

7 Temmuz 2017 Cuma

Beni Değersiz Hissettiren Herkesten Vazgeçtim.....

.





Annenizin, babanızın ve sizi seven insanların bakışlarından size duyulan sevgiyi, hayranlığı, kaygıyı, gururu hissettiğiniz gibi; sizi çekemeyen birisinin bakışlarından da kıskançlığı, küçümsemeyi, korkuyu, nefreti, düşmanlığı hemen hissetmez misiniz?

Altıncı his mi desem gönül gözü mü desem her neyse bende o his çocukluğumdan beri çok güçlüdür, yani tipik bir yengeç burcu özelliği….

İletişim içinde olduğum kişinin sözleri kadar bakışlarından, duruşundan yorum yaparım her daim. Gözler kalbin aynasıdır çünkü, beden dili de aynanın çerçevesi…..

Hemen hissederim karşımdaki insan bana ne kadar değer veriyor, benim ona verdiğim değer kadar mı, daha az ya da daha çok mu, anında ölçer biçer tartarım…..

Gençken bu farkındalığımı, alınganlık zanneder, yaşadığım olumsuz bir iletişimde “hata bendedir” diye düşünür kendimi geliştirmeye çalışırdım. Karşımdakinin gözüne girmek, değer vermesini sağlamak için çırpınır dururdum….

Oysa hiçte öyle değilmiş, insanlar karşısındakine verdiği değere, sevgiye, ilgiye, bazen beklentisine göre davranırmış…….








Bir anım geldi aklıma, sanki dün gibi taze!!!!!!
Yıllar yıllar önceydi, mutlu, sevgi dolu, güler yüzlü ve şirin bir çocuktum.  Gerçek söylüyorum, “kendim” diye taraf tutmuyorum vallahi…..

Evde anneme yardım eder, kardeşlerime ablalık yapardım hiç gocunmadan hatta yararlı olmaktan dolayı keyif bile alırdım bazen. 
Büyüklerime çok saygılıydım,  misafir gelince anneme yardım edebilmek için koşturur dururdum. Annemin küçük kardeşi “dayımı ve eşini” çok severdim, onlarla vakit geçirmekten çok mutlu olurdum….

Lakin dayımın genetik özelliği miydi neydi bilemiyorum, hiçbir şeyi ama hiçbir şeyi beğenmezdi ve sürekli beni eleştirirdi. Ergenlik yaşımda bile bana tokat attığını şu an dehşetle hatırlıyorum. Bütün bunlara rağmen onu olduğu gibi kabul etmiştim. Genetik özellikleri gereği herkese böyledir diye hoş görürdüm üstelik….  

Gel zaman git zaman ben tıp fakültesinde okumaya başladım. Bir yaz tatilinde yine mutlu bir şekilde onları ziyaret gittiğimizde, eşinin sümüklü yeğeniyle bir iltifat bir espri sohbet ettiğini görünce beynimden vurulmuşa döndüm. Uğradığım hayal kırıklığını anlatmam mümkün değil, “vay be” dedim içimden, “beni sürekli iğneli sözlerle eleştiren, takdir ve iltifattan habersiz olduğunu sandığım, ö… dayım böyle zarif cümleler kurabiliyormuş, ancak insan ayırımı yapıyormuş meğer”.

O yaşımda oldukça cesur bir karar verdim, ağzıyla kuş tutsa benim için bitmişti artık, o gün ondan ve ailesinden vazgeçtim…..

Beni değersiz hissettiren herkesten ve her şeyden vazgeçmek için miladım oldu o gün….

Bir zamanlar benim için önemli olan insanlara dair hiçbir şey hissetmediğim gibi yaptıkları hiçbir şeyin de umurumda olmadığını fark edip yürüyüp gitmeyi o gün öğrendim.....







Kimseye kendimi sevdirmek zorunda olmadığımı ya da bunun zorla olmayacağını anladım. İçimdeki sevgi böcüğünün etkisiyle karşımdaki insanlara bir müddet/zaman/süre tanısam bile, asla bekleme yapmamayı, vakit kaybetmemeyi öğrendim…..

Hayatım boyunca sevmediğim, inanmadığım hiçbir şeyi yapmadığım gibi güven duygumu sarsan ve bana itibar etmeyen hiç kimseyle yola devam etmedim. Ben bir sürü çaba harcarken benim için çaba harcamayan karşılıksız kalmış bir dostluğu, arkadaşlığı sürdürmedim hiç, kendime saygı duymamı etkileyecek gidişe dur dedim çoğu zaman ve hiç beklenmeyen bir anda bıraktım ipin ucunu…..

Kim olurlarsa olsunlar, beni değersiz hissettiren herkesten vazgeçtim.

Evet sadece ve sadece vazgeçtim…….

Profesyonel iş yaşamımda her aşamada, farklı dozlarda olumsuz birçok duygu ve davranışa maruz kaldım. Tahammül, sabır, katlanma, mücadele gibi çeşitli baş etme ve savunma mekanizmalarımın yanı sıra sadece iletişimden vazgeçerek huzurlu olmayı öğrendim…..

Vazgeçmek, bana özgürlük getirdi, hüzünlü olsa da duygu ve düşüncelerime berrak bir netlik kazandırdı, kendime olan saygımı artırdı her zaman....
Ne derler, beni yıkmayan şey  güçlendirir (what doesn’t kill you makes you stronger) misali…..







Ancaaaaak ben de robot gibi mekanik bir insan değilim hiç şüphesiz, ömrü hayatımda yıkamayan ama hasar bırakan dostlarım olmuştur mutlaka …..
Şu da bir gerçek ki; değerimi bilen, sıkıntılı anlarımı olduğu kadar “mutluluklarımı da kıskanmadan sevinerek paylaşabilen”, itibar, takdir, iltifat konusunda cimri davranmayan, dostluğumu sürdürebilmek için emek harcayan, özen gösteren, beni hayatının merkezine veya merkezine yakın bir yere koyan insanları başımın tacı yaptım ve yapacağım her zaman…..

Aslında bugünkü Ben’in gelişmesinde katkısı olduğu için dayıma bir teşekkür borçlu olabilir miyim?????


28 Haziran 2017 Çarşamba

Bir Kadın Başarısı Hikayesi






Oslo dönüşü uçakta yanımda  yaşça benden büyük bir hanımefendi oturuyordu. Genellikle yolculuk yaparken en sevdiğim kişi dahi yanımda oturuyor olsa konuşmayı sevmem ve kulaklıkla müzik dinleyerek ya kitap okurum ya da uyumaya çalışırım. Ancak bu sefer hanımefendi çok kibar bir şekilde selamlaşınca hal hatır sorma gereği duydum ve tanışıp yolculuk boyunca sohbet etmekten kendimi alamadım…...  

Emsal hanım 70’li yıllarda Anadolumuzun küçük bir kasabasından eşi ile beraber işçi olarak Norveç’e gitmiş ve bir hastanede hastabakıcı olarak çalışmaya başlamış. İki çocukları olmuş, para biriktirip Türkiye’de yatırımlar yapmışlar veeeee yaklaşık on yıl sonra eşinin onu aldattığını anlamış. Hiç gözünü kırpmadan, kimsenin beklemediği bir kararlılıkla kocasını boşamış, önce Norveç’te sonra Türkiye’de…..

Emsal hanımın gerçek hayat mücadelesi bundan sonra başlamış. Bütün mal varlığı eşinin üzerine kayıtlı olduğu için beş parasız kalmasına rağmen çocuklarını okutabilmek adına kasabasının koşullarına dönmek istememiş. Önce azmederek Norveççeyi çok kısa bir sürede öğrenmiş, ek iş bularak gece gündüz iki işte birden çalışmış, çok yorulmuş, çocuklarıyla bir kaç yıl maddi manevi zorluk çekmişler. Bisikletle işe gidip gelmiş (bunu özgürlük göstergesi olarak övünerek söyledi), çeşitli kurslara giderek mesleğinde yükselmiş (sanırım yardımcı hemşire olmuş). Hekim olduğum için bana ayrıntılarıyla anlattığı tıbbi süreçlerde iyi bir ekip elemanı olarak işini çok severek ve başarılı bir şekilde yapmış olduğunu hissettim.

Bütün bu zorluklar onu gitgide daha güçlü ve başarılı bir kadın haline getirmiş. Çocuklarını en iyi okullarda okutmuş ve şu anda Norveç’te üst düzey mevkilerde çalıştıklarını söyledi, özellikle de bir bakanlıkta yönetici olarak çalışan kızının uluslararası toplantılarda çok önemli konuşmalar yaptığını detaylarıyla anlattı.
Evlatlarını seven her anne gibi gözlerinden, sözlerinden, sesinin enerjisinden onlarla yüksek derecede gurur duyduğunu gördüm….




 



İtiraf ediyorum, özgüveni, görgüsü, objektif yorumları ve genel kültürü beni biraz şaşırtıyor. Zor koşulların bir kadını nasıl güçlendirebildiğinin ve başarılı bir birey haline dönüştürdüğünün canlı örneği Emsal hanım.....

Artık emekli olmuş, evi, arabası, yazlığı, sosyal güvencesi var. Çocuklarıyla, torunlarıyla ilişkisini ve hayatını "kurallarını kendi koyduğu" bir düzenle sürdürüyor. Evinde yalnız yaşıyor ve çok mutlu, bir çok sosyal uğraşı varmış, hiç boş vakti olmuyormuş…..

Anlattıklarını hiç sıkılmadan saygıyla ve hayranlıkla dinliyorum yol boyunca….

Gurbet ellerde tek başına kalıp, yıkılmadan, pes etmeden büyük bir cesaretle ayağa kalkıp mücadele etmiş, bunca yıldır taşıdığı sorumlulukların ona kazandırdığı kendinden emin bakışlarını ve duruşunu izlerken, aklımdan onun genç hali nasıldı sorusu geçiyor. Ömrünü eşinin omuzunda yaşamanın hayaliyle gelin olup evlendiğinde o sevdiği kocasının onu ateşlere atacağı hiç aklına gelmiş miydi acaba diye düşünüyorum….

Genç yaşında aşktan, sevmekten vazgeçmiş, kırılmış kalbini soğutmuş, kimseyi hayatına almamış. Gözlerini kaçırarak ex eşinin kendisinden hayli genç bir kadınla birlikte yaşadığını fısıldadı kızgın ve küçümseyen bir ses tonuyla…..

Yolculuğumuz biterken bir kadın başarısı olan hikayesine hayran olduğumu, güçlü, cesaretli duruşuna saygı duyduğumu kendisine ifade ettiğimde ise gözleri buğulandı, vedalaşmadan usulca yürüdü pasaport kuyruğuna doğru …..

14 Haziran 2017 Çarşamba

Madem ki Biliyorsun, Neden Öğretmiyorsun??????

.





Uzun süredir rahmetli babamla ilgili yazmadığımı fark ettim. Oysa kulağıma küpe sözleri,  genetik olarak bana geçmiş davranışlarıyla her zaman varlığını yanımda hissediyorum…..

Daha önce birçok yazımda bahsettiğim gibi kardeşlerimin ve benim eğitimimiz konusunda çocukluğumuzdan itibaren hedefler koyup ufkumuzu açmış, üniversite mezunu ve meslek sahibi olmamız için çok emek vermişti…..

Sadece bizi değil gördüğü her çocuğu ve genci üniversite okumaya teşvik, ailelerini ise ikna ettiğine çok şahitliğim var….

Öğretme duygusu, bu kadar güçlü olan çok az insan gördüm, çünkü o insanların özellikle kız çocuklarının ve kadınların eğitim gördükleri zaman kimseye müdana etmeden kendi ayakları üzerinde durabileceklerine inanıyordu. İnsanların bir meslek sahibi olduklarında, öğrenmeyi başardıklarında ve üretebildikleri zaman kendilerini değerli hissederek mutlu olacağını biliyordu. 85 yaşına kadar hep okudu, öğrenmeye, öğretmeye devam etti ve bizim mesleğimizle ilgili okuyup okumadığımızı kontrol etmeyi de hiiiiç ihmal etmedi…..








Rahmetli babacığım, öğretmenliği içselleştirerek sevmesine rağmen, 36 yıl mesai yaptığı öğretmenlik mesleğinde çok yorulduğu için olsa gerek biz çocuklarının öğretmenliği meslek olarak seçmemizi istemedi…..

Ancak ya babama hayranlığımdan ya da genetiğimden olması nedeniyle eğitimci yanım o kadar ağır bastı ki tıp okuduktan sonra sağlık eğitimi yüksek lisansı ve halk sağlığı doktorası yaptım. Çalıştığım kurumun bir çok hizmet içi eğitiminde her zaman gönüllü eğitimci olarak derslere girdim ve pratik eğitimlerde görev aldım….

Arkadaşlarım benimle "sen iflah olmazsın, emekli olduğunda bile  powerpoint sunum hazırlayıp yemek tarifleri, pratik ev işi ve sağlık bilgileri verirsin, blog yazılarını zorla okutursun" diye dalga geçiyorlar.....

Bir Sümer atasözü olan “Mademki biliyorsun, neden öğretmiyorsun. Boşa vakit geçirdin, neye yaradı” cümlesini adeta babam söylemiş gibi hissediyor ve yaşıyorum…..
   Mekanın Cennet olsun babacığım……

8 Haziran 2017 Perşembe

Hâlâ Anlayamadınız Değil Mi??????

.
 
 
 
 
Önemli Olan Haklı ya da Haksız Olmak Değil, Kavganın Kazananı Yoktur,
Ya Kaybedersiniz ya da Daha Çok Kaybedersiniz.

Önemli Olan Kalp Kırmamak,
Önemli Olan Yargılamadan Karşılıksız Sevebilmek ve İyilik Yapabilmek,
Haklı Bile Olunsa, Özür Dileyecek Kadar Asil Olmak, Bilge Olmaktır.

Egonuzu Kontrol Edemediğiniz Sürece, O Sizi Kontrol Etmeye Devam Edecektir.
Böyle Olduğu Sürece Tüm Dünya Sizin Bile Olsa,
Asla Mutlu Olamazsınız.
 
Albert Einstein



Rosana- El Talisman

 

31 Mayıs 2017 Çarşamba

İncir Çiçeği????








Hava ısınma konusunda biraz nazlı olsa da, baharın tüm güzelliklerini yaşıyoruz gün be gün. Rengarenk, çeşit çeşit çiçekler, yapraklarla bezenen ağaçlar, çiçeklerin meyveye dönüşmesi....

Önce mart sonunda sakura ağaçları çiçek açtı, beyazdan erguvan rengine değişen renge boyadılar gökyüzünü, eş zamanlı olarak forsitya çalıları sapsarı çiçeklerle süslendiler. Her birini dikkatle seyretmek ve incitmeden tazeliklerini koklamak inanılmaz mutluluk vericiydi….

Aşırı yağan yağmur ve rüzgar o canım çiçek şölenini toprağa savurdu her nisan ayında olduğu gibi. 






Ardından en sevdiğim çiçek olan leylaklar ve karanfiller açtı, meyve ağaçları çiçeklendi veeee bütün ağaçlar yemyeşil yapraklandılar. Şimdi ise rengarenk güllerin, hanımelilerin ve ıhlamur ağaçlarının mis kokusu sardı her yanı….

Her bahar olduğu gibi bu bahar da “kimbilir kaç bahar daha göreceğim” hüznü kaplamıştı içimi. Amaaaa sürpriz şekilde harika bir deja­-vu ile aynı mevsim içinde ikinci kez yaşadım baharı……
 
İkinci bahar hep mecazi olarak kullanılır, gerçek anlamıyla ikinci bahar bu olsa gerek….






Çünkü 19 mayıs haftasında ailece Norveç’e tatile gittik, dağ, bayır, fyord, kasaba, şehir bir çok destinasyon dolaşınca baharın her aşamasını tekrar büyük bir mutlulukla yaşadım. Bahar şölenini bir yıl içinde ikinci kez görebildiğim için Allah’a şükrettim….





Güzellikleri yaşarken bol bol fotoğraf çekmeye çalıştım, ancak hissettiklerimi fotoğraf karesine yansıtmayı başarmam imkansız....



  



Bu bahar ilk defa duyduğum, daha önce duymadığım için şaşırdığım, araştırıp öğrendiğim bir şey var.  Öğrenmenin yaşı yok.......

Tüm ağaçlar evvela çiçek açar, sonra meyvesini verir diye bilirdim bu zamana kadar. İncir ağacının çiçek açmadan meyve veren bir ağaç olduğunu ben yeni öğrendim…..







İncir ağacı; elma, armut, şeftali, kayısı, erik hatta zeytin, ceviz, fındık vs. gibi çiçek açmazmış meğer…..

Daha doğrusu, incir teknik olarak meyve değil, tersyüz edilmiş çiçekmiş ve kabuğunun içine açan çiçekleri yermişiz meyve diye....


28 Nisan 2017 Cuma

Dırdırcılar

.

 
 
 
 
Bazı insanlar vardır akılları hep olumsuzluğu geliştirmeye ve büyütmeye çalışır. Çok eminim ki bundan sonsuz keyif alırlar. Müzmin muhalif olmak hayat mottolarıdır. Herhangi bir konuda sohbet ederken konunun ne zaman bu kadar umutsuz ve karamsar bir hale geldiğini anlamazsınız bile…..

İş yerinde yeni bir proje çalışırken, planlama için toplantı yaparken bir anda en olumsuz senaryoların kaosuna çekerler herkesi…..

Rutin yapılması gereken işlerin bile programını sabote etmek için ne kadar çok konuşur böyle ağızlar. Zerre-i miskal pozitif olmayı, heyecan katmayı, enerji harcamayı günah sayarlar, “sakin bir şekilde” yapılabilecek bir iş için bile sürekli yokuş yaparlar, kısa sürede yapılabilecek bir işi yapmamak için öyle enerji harcarlar, çenelerini yorarlar ki. Oysa sabotaj için harcanan bu enerjiyle planlanan iş zaten yapılabilir. Yetmez, mevcut mevzuatta olmayan, hayali ve abartılı satır araları uydurarak sizin beyninizi şişirmeye, yüksek vakumlu, siklon teknolojileriyle enerjinizi emmeye çalışırlar……


“Olasılıklar üzerinden olumsuzluğu konuşmayalım, yaşadıklarımız üzerinden konuşalım lütfen” diye uyarınca da ne çok yaşanmışlıkları vardır şaşırır kalırsınız….
 
 
 
 
 

 
 
İnanamazsınız bu kafayla bu kadar tecrübe yaşamış olabileceklerine ama uzatmak istemezsiniz artık, bıkkınlıkla “tamam siz çıkabilirsiniz” dediğinizde ise “bizi dışlıyorsunuz” kıyameti bekliyordur sizi…..
 
 
Bu model insanları, 16. yüzyılda Montaigne ''Denemeler'' adlı kitabının  “Dırdırcılar” bölümünde (Sabahattin Eyüboğlu çevirisi); Mızmız, dırdırcı insanları hiç sevmem, bu adamlar yaşamanın sevinçlerine yan çizer, dertlere can atar, dertlerle kaynaşırlar. Sinekler gibi, cilalı pırıl pırıl yerlerde tutunamaz, pürtüklü, pürüzlü yerlere abanır, oralarda rahat ederler (kitap 3, bölüm 5)** diye tanımlamış. Montaigne kitap 1, bölüm 25’de ise “Eğitimin insanı bozmaması yetmez, daha iyiden yana değiştirmesi gerekir” demiş……
 
 
Ama nafile insanın doğası bu demek ki,  ne gelişen bilim, ne ilerleyen teknoloji, huylu huyundan vaz geçmiyor. “Dırdırcılar” dır dır etmeye 21. yüzyılda da tam gaz devam ediyorlar….

 
 
 


**Je hay un esprit hargneux et triste, qui glisse par dessus les plaisirs de sa vie, et s'empoigne et paist aux malheurs. Comme les mouches, qui ne peuvent tenir contre un corps bien poly, et bien lisse, et s'attachent et reposent aux lieux scabreux et raboteux: Et comme les vantouses, qui ne hument et appetent que le mauvais sang.

19 Nisan 2017 Çarşamba

Kendimi Dinliyorum, Gözlerim Bazen Kaygılı Bazen Hülyalı…..







Çocukluğumdan beri, günün herhangi bir vaktinde kısa bir süre bile olsa bulunduğum durumdan uzaklaşmak, durumu değerlendirebilmek ya da hayaller kurabilmek için kendimle baş başa kalma alışkanlığım var benim…..


Bir terapi yöntemi gibi çocukken keşfettiğim bu kendimi dinleme, değerlendirme  alışkanlığıyla; bir bakıma kendimi tanıma fırsatı bulmuşum aslında ….


Ne zaman canım sıkılsa, huzursuz olsam, kendimi değersiz hissetsem hemen sessiz sakin bir köşe bulurdum kendime. Bulunduğum durumu, kelimeleri, sesleri, görüntüleri, olayları, kısaca biriktirdiklerimi bir kuyumcu hassasiyetiyle yeniden gözden geçiren kendi iç sesimi dinlerdim…..  


Bir defasında örtüsü uzun bir masanın altında hayaller kurarken uyuya kalmışım ve annem babam kaybolduğum korkusuyla saatlerce beni aramışlar…..




 



Her yaşımın ayrı yoğunlukları, öncelikleri, fırsatları oldu hiç şüphesiz. Önce okul, dersler, ödevler, kalabalık aile ortamı, evde yapmam gereken işler, yemeğe gelen misafirler, yetişkin olduğumdan beri iş ve ev sorumluluklarım nedeniyle  küçücük bir vakit bulabilmek bile lüks olurdu bazen…..

Lisede meyve suyu, gofret veya kraker eşliğinde yapardım bu seansları. Üniversitede  tüm gün süren ve beyin yakan derslerden sonra  kaldığım 4 ile 16 kişilik yurt odalarının üst ranzasında, çalışma odasında, Haydarpaşa vapurunda,  İstanbul İzmit arası gidip geldiğim trenlerde. Mecburi hizmet yıllarımda çalıştığım dispanserin bahçesinde, şehirlerarası otobüs yolculuklarında, yaş aldıkça dolaplarımın çekmecelerini düzenlerken, saksıda yetiştirdiğim çiçekleri severken, müzeleri ve sergileri gezerken vs. ille de bir fırsat buldum kendimle baş başa kalabilmek için.......  

Son yıllardaki tercihim ise öğle tatilimi geçirdiğim işyerime çok yakın muhteşem, şahane, harikulade güzel bir bahçe.......

Yazı yazma isteği geliyor böyle zamanlarda, eskiden kağıt kalem bulundurmak gerekiyordu. Şimdi çok kolay, akıllı telefonumun not aplikasyonunu açıyorum, duygularımı, kanaatimi ve aldığım kararları kısa cümlelerle veya anahtar kelimelerle not alıyorum hemencecik ……


Ve kendimi dinliyorum, gözlerim bazen kaygılı bazen hülyalı…….

                                                                         


10 Nisan 2017 Pazartesi

Dilimin Ucundaki Kelimeler

 




Bazen işle ilgili konularda ya da blog için yazı yazarken kelimelere takılıp kalırım.
Çünkü sinonim kelimelerden hangisini seçersem aktarmak istediğimi daha etkili bir şekilde anlatabilirim diye dakikalarca düşünürüm, hatta o an aklıma gelmeyen “dilimin ucundaki” kelimeyi bulabilmek için kıvranıp dururum…..

Bu defa işle ilgili bir konuda takıldım…..
Diyelim ki bir sonuçla karşı karşıyasınız ve ilgili kişilere olaylar zincirini bilgi notu ile tek tek anlatmanız isteniyor.
Sizce "başlangıçtan sonuca kadar geçen süre" hangi kelime ile tanımlanırsa daha uygun olur?
 
……..’nın seyri, mazisi, kronolojisi, geçmişi, öyküsü, hikayesi, epikrizi, safahatı, aşamaları, evreleri, gelişmesi, gidişatı, açıklaması…..

 

3 Nisan 2017 Pazartesi

Çintemani

 




Geçen hafta, biraz geç yaşında doğum yapan bir arkadaşımı ziyaret etmek için koşa koşa doğumevine gittiğimde refakatçisi bana hoşgeldin demeden “aaaa Çintemani” dedi…..

Ne dedi şimdi böyle, iyi bir şey mi acaba???? diye içimden geçirdim ama o telaşe içinde hemen soramadım “çintemani ne ki diye”……
 
 
 
 

 
 
 
Bebeği görme, sevme, anneye geçmiş olsun, nasılsın, ağrın var mı, sütün geldi mi diye klasik lohusa ziyareti sözcüklerini söyledikten sonra daha fazla sabredemedim ve refakatçiye döndüm “pardon, çintemani nedir acaba” diye sordum…..
 
“Aaaaa bilmiyor musunuz, fularınızdaki motifler çintemani, Osmanlı motifi, çok güçlü anlamı var” dediğinde pek mahçup oldum, boynuma taktığım fuların desenine, motifine dikkat etmediğim için ve çok teşekkür ettim….
 

 
 
 
 

Eve döner dönmez hemen araştırmaya başladım çintemani, çintemani diye diye, öğrenince de yeni bir şey öğrenmenin heyecanıyla sizlerle paylaşmak istedim…….

Çintemani sıklıkla karşımıza çıkan bir Osmanlı motifiymiş. Ancak sadece Osmanlı ya da İslam sanatında değil doğu felsefesinde de çintemani güçlü anlamlar ifade eden bir sembolmüş…..

Çintemani motifinde  üç daire ve dıştan içe hilallerin içinde  üç göz mevcut, bu gözler; "gönül gözü, akıl gözü, dünya gözünü" simgeliyor ve her biri diğerine müdahale etmeden, uyum içinde hayata bakışı anlatıyormuş meğerse....

Bu motifi, Osmanlı öncesi dönemde Orta Asya’da göçebe olarak yaşayan Uygur Türkleri saltanat simgesi olarak kullanmışlar. Daha sonra Osmanlı dönemi süslemelerine girmiş ve çintemani (Çin beneği) adını almış.  Padişah ve şehzade kaftanlarında, saray halılarında sıkça kullanılmış…..  
 
Günümüzde ise çini, kumaş, halı gibi el sanatı ürünlerinde kullanılmakta.....

 

 


 
 
 
Etrafıma bir baktım ki ne göreyim, geçen ay Kastamonu günlerinden pek beğenerek aldığım ve mutfak masasına serdiğim örtüde bile bu motif varmış. Algı da seçicilik mi diyeyim yoksa tevafuk mu.…..
Belki de daha önce öğrenmem gereken bir bilgiyi, bu yaşımda duymuş, araştırmış ve öğrenmiş oldum. Eeeee ne demişler, öğrenmenin yaşı yok………